¿Quieres bandera? Pues toma bandera…

Escrito por Himliano, el 11/10/2007 22:45.9 comentarios.

Hay en éste país un hombre que tiene un resquemor. Está un poco resentido con otro hombre porque perdió unas elecciones debido a que su anterior jefe, para el que había sido su trepa particular, le dejó un marrón en forma de pacto de las Azores. Alguien jugó a “Yo la tengo tan grande como tú, George” y 191 españoles pagaron los platos rotos en Madrid… Otros muchos pagaron los platos rotos en Iraq, a donde viajaban en latas de sardinas de las baratas. No obstante, si volvían en un traje de pino venían en aparatos modernísimos (ironías de la vida, o de la muerte, más bien).

Pues éste caballero, cuando no tiene otra cosa que hacer; que por lo que parece, no la tiene; se dedica a coger a sus amigotes e ir por ahí montándola. ¿Que hoy estoy en un acto con bodegueros? Pues grito como un poseso: ¡¡Viva el vino!!, que no sé que decir sobre X tema, pues digo “El señor Zapatero está rompiendo España, porque colabora con ETA, con los radicales catalanes y con las logias judeo-masónicas“.

Y que pasa, que un día se te va la pinza; y decides hacer un vídeo en tu despacho, con la bandera al fondo, como si fueses el Presi, o el Rey. Hay que sermonear a los que no tienen pensamiento propio (que cada día son más, tan sólo hay pararse a ver los datos de audiencia de determinados programas) porque las elecciones son pronto y hay que empezar a sacar votos de dónde sea. Cada voto cuenta y sino que le pregunten a Fraga, que lo sabía tan bien que apuntaba los de gente que no votaba, gente que estaba muerta…

Lo gracioso del vídeo es que el caballero éste, un tal Mariano Rajoy, nos pide a todos los que nos sentimos españoles que buceeemos en nuestro corazón y saquemos aquello que nos representa y de lo que estamos orgullosos; según él, una bandera. Y que vayamos todos juntos el viernes ahí con nuestra bandera demostrando lo orgullosos que estamos de llevarla ondeando por ahí.

Y yo, que me considero un español estándar me avergüenzo de la imagen que se pretende dar.

Me avergüenzo de ciertos españoles amarrados a una bandera de colores, muchos de ellos llevándola orgullosos como si sólo les perteneciese a ellos; sin conocer de donde viene o las penurias por la que pasó para llegar a ser lo que hoy es. Me avergüenzo de pertenecer a un país en el que no se puede hablar de según que cosas en público. Han pasado 70 años desde que acabase la Guerra Civil y aún no se puede hablar de ello sin que vuelvan los temores del pasado.

Non fales diso neno“, no vaya a ser que se sonrojen los asesinos y sus nietos, o sus coleguitas miserables, que veían rojos en cualquier parte para poder denunciarlos y salvar su culo. “La ley de la Memoria Histórica supone reabrir una herida“; me río yo de eso, no se puede reabrir lo que nunca se ha cerrado.

Me avergüenzo de pertenecer a un país en el que una ministra de vivienda, como respuesta al problema del acceso a la vivienda anuncia que sacará unas zapatillas para que los jóvenes pateen mejor la calle en busca de un cubículo miserable a precio de palacio versallesco.

Me avergüenzo de vivir en un país en el que cuatro políticos y cuatro constructores deciden quien puede permitirse una casa y quien no; luego se llevan el dinero a espuertas y van al palco del Bernabeu los domingos para que los pobres incautos digan: “Mira que campechanos, si tienen nuestras mismas aficiones“.

Me avergüenzo de los pancarteros baratos, neohippies que defienden sus culturas de la invasión del Estado Español que los esclaviza, maltrata, humilla e incluso, en algunos casos de psiquiátrico, sodomiza. Nunca le han preguntado a sus abuelos por las penurias que vivieron para sacar a su familia adelante, ni a preguntan a sus padres por ello; pero ellos lo saben, y punto. Y van todos juntitos en sus vespas o BMWs de papá a las manifas, y si no piensas como ellos eres un facha y un tirano opresor capitalista.

Me avergüenzo de pertenecer a un país en el que la vida de unas personas que no aportan nada a la sociedad sea casi materia de obligado conocimiento. Si por algunos fuese sería materia perteneciente a la Selectividad.

Me avergüenzo de que en éste país haya un sistema educativo que premie la memorización y castigue la creatividad. Un sistema en el que hay auténticos patanes al mando de departamentos, que usan sus clases para impartir su doctrina y hacer campaña a largo plazo.

Me avergüenza pertenecer a un país cuya sociedad aplaude y rinde homenaje al maleducado, al zafio, al inculto; mientras hace burla del sabio, del que tiene una afición o del que no se rige por un molde creado en alguna empresa publicitaria norteamericana.

Me avergüenzo de que una gran mayoría de jóvenes de éste país vayan a un centro educativo por ir; jóvenes cuyo conocimiento más elevado abarca el “Mesenller, el fotolog y el botellón“. Que carecen de la palabra esfuerzo. Que a lo máximo que optarán es a apretar tornillos, pero ni eso harán bien, porque nunca sabrán que tornillo deben apretar. Normal, han tenido un sistema educativo que busca cuadricular a las personas.

Me avergüenzo de vivir en un país repleto de gañanes en BMWs, Mercedes, Audis y Porsches, que se van de vacaciones en agosto y que salen por patas cuando el tendero del ultramarinos de la esquina les pregunta a ver cuando cojones le van a pagar lo que le deben.

Y me avergüenzo tremendamente de que mi país salga entre los últimos en las estadísticas buenas y entre los primeros en las estadísticas para medir cuan bananera es una república.

Me avergüenzo de que se me pueda identificar con ilustres políticos cuyas mejores propuestas para arreglar los males de una región pasan por obligar a memorizar un himno a unos chavales (sin explicarles de donde viene o que significa) o cambiar el huso horario de dicha zona.

Y así podría estar hasta mañana, pero tampoco merecería la pena.

Así que, señor Rajoy, eso es lo que hay en mi corazón, ¿quiere que saque la única bandera que me identifica? Pues yo le saco, que no me cuesta nada.

¿Querías bandera? Pues toma bandera… La única que me representa.

bandera




¡¡ 9 comentarios, que no decaiga la fiesta !!


  •  
  • gravatar Elrohir
    11/10/2007 | 22:55

    …plas…
    …plas plas…
    plas plas plas plas plas plas plas las plas


  • gravatar Himliano
    11/10/2007 | 23:03

    ¿Son aplausos o collejas?
    Es que tus collejas sonaban como aplausos…


  • gravatar Elrohir
    11/10/2007 | 23:05

    Eran aplausos hombre
    pero ahora por listo te mando una colleja
    -zas-
    equis-de-dé


  • gravatar Himliano
    11/10/2007 | 23:10

    Ouch !!


  • gravatar Elrohir
    12/10/2007 | 10:25

    obligar a memorizar un himno a unos chavales (sin explicarles de donde viene o que significa)

    replantexándome este tema(que supoño que ven polo himno galego que se propuxo para ensinar na escola)… eu creo que sí se explica, tódos os que prestamos un mínimo de atención en clase recordamos que o himno de Galicia está tomado do poema “Os Pinos”, de Eduardo Pondal.
    Éste era un poeta de familia fidalga, que nos tempos en que o centralismo era máis absurdo e poderoso, escribía coma un “bardo celta” animando aos galegos a defenderse das inxustizas con eles.
    Volvendo a centrarme no tema, sí se nos explicou a todos o que o himno significa moito antes de que ningén se plantexara ensinalo escolásticamente(non me confundín de palabra, isto penso do proxecto).
    O mesmo pasa co himno español, a todos nos explicaron quén era Riego, que o himno da república era a marcha do seu exército… De donde vén o himno actual, e quén foi o último en poñerlle “letra”(que grande aragonés cantandoo)
    O problema tí mesmo o comentaches, van ao centro por ir, e todo o productivo que poden sacar de ahí é unha mente tan cuadriculada como unha táboa.


  • gravatar Himliano
    12/10/2007 | 10:53

    Pues tienes suerte que a ti te explicaron de donde venía… A nosotros nos dijeron:

    Éste es el Himno Gallego, la letra es de Pondal, de un poema que escribió. La tenéis en los papeles que os hemos repartido. Ahora cuando acabe de hablar éste tío de la conferencia nos pondremos de pie y lo cantaremos.

    Punto pelota.

    Al final me negué a cantarlo bajo la excusa de que aquel himno no me representaba (al igual que la práctica totalidad de los himnos).

    Pero no es que yo critique la medida en sí de enseñarlo en las escuelas; yo critico que tomen ésa decisión antes de tomar muchas otras que deberían tomar y que creo que tienen una importancia real mucho más importante.


  • gravatar Elrohir
    12/10/2007 | 12:09

    XDDDDDDD
    se é que hai de todo neste mundo. Este tipo de cousas estúdianse na asignatura de galego, sobre a literatura do S.XIX, pero claro, coñezo xente (sobre todo de colexios de “city center”) que nin sequera lle daban a clase de galego en galego (cando a min sendo de zona galegofalante me daban o castelán en castelán e o inglés en inglés). Hai moitos profesores que pasan olímpicamente do tema, e a asignatura queda relegada na mente do alumno ao nivel de plástica ou ximnasia.
    De qué sirve que se oficialize o idioma cando os profesores das áreas castelanófonas se pasan as leis polos forro?. (OLLO non dixen “de orixe” porque todos sabemos que hai xente de castela que fai as cousas bén e xente criada en galego que se avergonza deste feito).

    As leis lingüísticas teñen dúas orientacións importantes: que os que se crían en galego falen castelán como tódolos españois, e tamén que os galegos que se críen en castelán aprendan o galego, que é o idioma autóctono da súa terra ¡coño!. Se veñen os profesores da cidade cos seus prexuizos causados precisamente pola falta desta educación compensatoria saltándose esta segunda tarefa, o que nos queda é unha lei pensada para a igualdade lingüística que se convirte “de facto” en un instrumento de marxinación lingüística.


  • gravatar Franciskop
    13/10/2007 | 13:25

    El problema es que estamos perdiendo el sentido crítico. Se acepta todo “porque sí”. Si se lleva la contraria eres un atisistema, anarquista, terrorista,… eso por lo menos.

    Nadie se plantea hoy en día que pueda que no se tenga razón y no se acepta la opinión del otro, que nos lleva la contraria “por fastidiar”.

    Esto se aplica a política, educación, y a lo que quieras. Vivimos en un país, no digo mundo porque el único que conozco es este, de borregos.

    Yo creo en una frase que decía mi bisabuela, que esas generaciones sí que las pasaron putas y no deberíamos haberlas dejado pasar sin aprender nada de ellas, y era algo como: “A lengua que fale, pero as mans quietas”. No hay tema del que no se pueda hablar “porque sí” ya seas republicano, facha, rojo, azulón, o lo que te salga de allí…

    Bueno, que me salgo del tema, que cada uno es libre de defender en lo que crea, pero lo malo es que el 99% de la gente no se ha planteado el porqué defiende algo, ya sea una bandera, una nación o una política.


  • gravatar Ark
    20/11/2007 | 22:05

    Ese Him!!!!! xDDDDDDDDDDDDDD

    Ahora no me apetece meterme a Ubuntu, gran bloq caxo friki!


Comentarios cerrados